Μηροκήλη

Μηροκήλη: Συμπτώματα, διάγνωση & θεραπεία

Γενικά η κήλη ορίζεται ως μια προεξοχή ή διόγκωση ενός οργάνου η μέρους αυτού, μέσω μίας οπής του κοιλιακού τοιχώματος. Το κοιλιακό τοίχωμα περιέχει  αυτές τις οπές – τα ευένδοτα σημεία. Η μηροκήλη είναι η κήλη, η οποία  προβάλλει από τον μηριαίο δακτύλιο, ο οποίος βρίσκεται κάτω από τον βουβωνικό σύνδεσμο.

Η μηροκήλη είναι πιο συχνή στις γυναίκες  σε σύγκριση με τους άνδρες και εκδηλώνεται πιο συχνά στις ηλικιωμένες γυναίκες. Αν και είναι μια σχετικά σπάνια κήλη, το ποσοστό των περισφίξεων  είναι  40%. Αυτό εξηγείται λόγω του γεγονότος ότι το κηλικό στόμιο σε αυτές τις κήλες είναι αρκετά στενό.

Η συμπτωματολογία της μηροκήλης  συνήθως  εκφράζεται με ελαφρύ πόνο η δυσφορία, η οποία υπάρχει στην περιοχή. Όταν ο πόνος είναι συνεχιζόμενος και αρκετά έντονος, συνήθως υπάρχει επιπλοκή, η  λεγόμενη περίσφιξη, η οποία αντιπροσωπεύει  μια επείγουσα κατάσταση και επιδιορθώνεται με χειρουργική επέμβαση.

Η διάγνωση  τις περισσότερες φορές τεκμηριώνεται με το ιστορικό και την κλινική εξέταση. Κατά την φυσική εξέταση διαπιστώνεται στην περιοχή, μία διόγκωση μαλθακή, η οποία εξαφανίζεται όταν ο ασθενής είναι ξαπλωμένος και χαλαρώνει, και εμφανίζεται εκ νέου όταν αυξάνεται η ενδοκοιλιακής πίεση, όπως  π.χ. σε περίπτωση  βήχα.  Ωστόσο υπάρχουν περιπτώσεις όπου υπάρχει δυσκολία στην ανεύρεση της μηροκήλης. Αυτό συνήθως συμβαίνει στα παχύσαρκα άτομα. Σε αυτές τις περιπτώσεις επιβάλλεται αρχικά  υπερηχογραφικός έλεγχος.

Άλλοι μέθοδοι για την διάγνωση της  “κρυφής“ μηροκήλης είναι ή αξονική τομογραφία ή η μαγνητική τομογραφία.

Η μηροκήλη στα πλαίσια της διαφορικής διάγνωσης  πρέπει να διακρίνεται από:

  • Τη βουβωνοκήλη
  • Ένα διογκωμένο λεμφαδένα στην μηροβουβωνική πτυχή

Η θεραπεία της μηροκήλης είναι πάντα χειρουργική. Η χειρουργική αποκατάσταση τις μηροκήλης μπορεί να πραγματοποιηθεί ανοιχτά η λαπαροσκοπικά. Άσχετα από την επιλογή της  μεθόδου, τοποθετείται πλέγμα με σκοπό την κάλυψη  του κηλικού  χάσματος. Η νοσηλεία διαρκεί συνήθως μια ημέρα. Μετεγχειρητικά την ίδια ημέρα ο ασθενής κινητοποιείται και σιτίζεται από το στόμα. Σε σύντομο χρονικό διάστημα υπάρχει πλήρης ένταξη στις καθημερινές δραστηριότητες.