Πολύποδες χοληδόχου κύστης
Πολύποδας χοληδόχου κύστης
Ο όρος πολύποδες χοληδόχου κύστης περιλαμβάνει μια ετερογενή ομάδα ανωμαλιών του βλεννογόνου της χοληδόχου κύστης. Συνήθως, βρίσκονται τυχαία στον υπερηχογραφικο έλεγχο ή μετά από χολοκυστεκτομή. Όταν ανιχνεύονται σε υπερηχογράφημα η κλινική τους σημασία σχετίζεται με τις πιθανότητες για κακοήθη εξαλλαγή. Οι απεικονιστικές μέθοδοι από μόνες τους, συνήθως είναι ανεπαρκείς για να προβλέψουν αξιόπιστα τον τύπο των πολυπόδων, την ιστολογική τους δομή ή την παρουσία κακοήθειας.
Ανευρίσκονται σε ποσοστό 4,6% έως 6,9% του πληθυσμού. Ταξινομούνται σε καλοήθεις και κακοήθεις πολύποδες. Οι καλοήθεις πολύποδες διαιρούνται σε πραγματικούς και ψευδοπολύποδες. Η πιο κοινή πραγματική βλάβη είναι το αδένωμα. Η πιο κοινή ψευδοπολυποειδής βλάβη είναι οι χοληστερινικοί πολύποδες, ακολουθούν οι αδενομυοματώδεις πολύποδες ή αδενομυομάτωση και οι φλεγμονώδεις πολύποδες. Η πιο κοινή κακοήθης βλάβη είναι το αδενοκαρκίνωμα.
Η συντριπτική πλειονότητα των πολυπόδων της χοληδόχου κύστης είναι ασυμπτωματικοί. Ωστόσο, ένα ποσοστό των πολυπόδων, ανεξαρτήτως του τύπου τους, μπορεί να συσχετιστεί με δυσπεπτικά ενοχλήματα ή άλγος. Οι πολύποδες, κατά την διάρκεια της σύσπασης της κύστης για τη προώθηση της χολής προπίπτουν στον αυχένα της χοληδόχου κύστης, κατάσταση που οδηγεί σε πόνο χοληδόχου τύπου, ο οποίος υποχωρεί με αυτόματη επαναφορά του πολύποδα στη θέση του. Ένας άλλος πιθανός μηχανισμός είναι όταν ένα μικρό τμήμα από πολύποδα βρίσκεται ελεύθερο στον αυλό της χοληδόχου κύστης και με την κυκλοφορία της χολής μπορεί να μπλοκάρει τον κυστικό πόρο, προκαλώντας χολοκυστίτιδα ή μέσα στον χοληδόχο πόρο προκαλώντας ίκτερο ή παγκρεατίτιδα, δηλαδή τις ίδιες επιπλοκές με την χολολιθίαση.
Επιβαρυντικοί παράγοντες για την εμφάνιση κακοήθειας, είναι το μέγεθος του πολύποδα, ο ρυθμός ανάπτυξης και η ηλικία του ασθενούς. Έχει τεκμηριωθεί με πολλές μελέτες ότι οι πολύποδες με μέγεθος πάνω από 20 χιλιοστά είναι σχεδόν πάντοτε κακοήθεις και σε πολλές περιπτώσεις ο καρκίνος έχει προχωρήσει αρκετά. Οι πολύποδες των οποίων το μέγεθος είναι 10 έως 20 χιλιοστά θα πρέπει να θεωρούνται πιθανή κακοήθεια, με πιθανότητα εξαλλαγής 43% έως 77%, αντίστοιχα. Οι πολύποδες με μέγεθος κάτω από 9 χιλιοστά σπάνια κρύβουν κακοήθεια. Τέλος οι πολύποδες που είναι κάτω από 5 χιλιοστά συνήθως είναι χοληστερινικοι. Η ηλικία θεωρείται άλλος ένας παράγοντας κινδύνου. Οι ηλικίες πάνω των 50 και 60 ετών συνδέονται με υψηλότερο ποσοστό κακοηθείας. Ο γρηγορότερος ρυθμός ανάπτυξης ενός πολύποδα εκφράζει επίσης μεγαλύτερο κίνδυνο για καρκίνωμα.
Με τη χρήση των απεικονιστικών μεθόδων οι πολύποδες χοληδόχου κύστης ανευρίσκονται σχετικά εύκολα. Η πιο απλή και διαδομένη μέθοδος είναι το υπερηχογράφημα. Σπάνια χρησιμοποιούνται και άλλοι τρόποι ανεύρεσης και μελέτης των πολυπόδων χοληδόχου κύστης όπως η αξονική τομογραφία και ο ενδοσκοπικός υπέρηχος.
Η μόνη αποτελεσματική θεραπεία για πολύποδες χοληδόχου κύστης είναι η χολοκυστεκτομή, η οποία εφαρμόζεται σε συμπτωματικούς ασθενείς και για την πρόληψη της κακοήθους εξαλλαγής. Στους ασυμπτωματικούς ασθενείς με πολύποδες χοληδόχου κύστης κριτήριο για χολοκυστεκτομη είναι το μέγεθος του πολύποδα. Άτομα με πολύποδες άνω των 9 χιλιοστών είναι υποψήφιοι για αφαίρεσης της χοληδόχου κύστης, διότι όσο μεγαλύτερος είναι ο πολύποδας τόσο αυξάνεται και η πιθανότητα της εξαλλαγής. Οι πολύποδες με διάμετρο 5 έως 9 χιλιοστά μπορεί να αντιπροσωπεύουν χοληστερηνικούς πολύποδες, αδενώματα η καρκινώματα. Το πιο καθησυχαστικό εύρημα, είναι η σταθερότητα ενός πολύποδα, σε επαναλαμβανόμενες εξετάσεις παρακολούθησης με υπερήχους. Η συχνότητα των υπερηχογραφικών ελέγχων θα πρέπει να είναι σε τρεις μήνες, έξι μήνες και στη συνέχεια σε ετήσια βάση εφόσον διατηρείται σταθερό το μέγεθος. Αύξηση του μεγέθους με γρήγορο ρυθμό είναι ένδειξη για χειρουργείο. Πολύποδες 5 χιλιοστά ή μικρότεροι είναι συνήθως καλοήθεις και αντιπροσωπεύουν συχνότερα «χολεστερολόση» του τοιχώματος της χοληδόχου κύστης. Ωστόσο, είναι ενδεδειγμένος ένας υπερηχογραφικος έλεγχος κάθε χρόνο. Επίσης υπάρχουν ορισμένες κλινικές καταστάσεις οι οποίες συνυπάρχουν με πολύποδες χοληδόχου κύστης και ενδείκνυται χολοκυστεκτομή όπως είναι η απλή χολολιθίαση, η πρωτοπαθής σκληρυντική χολαγγειίτιδα ή αδενομυομάτωση χοληδόχου κύστης.
Η θεραπεία εκλογής για τους πολύποδες χοληδόχου κύστης είναι η λαπαροσκοπική χειρουργική. Είναι μια ανώδυνη επέμβαση, σίγουρη, αποτελεσματική και συνήθως χρήζει μόνο 24 ώρες νοσηλείας. Οι κίνδυνοι για την διεξαγωγή μιας λαπαροσκοπικπής χολοκυστεκτομής είναι σαφώς μικρότεροι από την παραμονή ενός πολύποδα με πιθανότητα εξαλλαγής σε κακοήθεια.
